Categorie archief: Sonnetten

Niet langer

Frigo2Omdat ik het niet langer ga proberen
word ik misschien van slechte wil beticht.
Ik dacht het mettertijd te kunnen leren,
het vinden van de zin van een gedicht

dat er geen heeft. Maar nooit zag ik het licht,
kon ik de loze inhoud decoderen.
Het Ware Woord werd niet tot mij gericht,
ik zag geen reden tot applaudisseren.

Ligt het aan mij? Ben ik een stuk antiek,
dat houdt van koperglans en boenwasgeur,
van wandtapijt, kasteel en bladmuziek?

In elk geval hou ik van helderdaden.
Ik open zo meteen mijn koelkastdeur
en zié dan wat er ligt, hoef niet te raden.

Zestig

Een goede vriend wordt heden zestig,
een Nederlander, uit Den Haag.
Hij schrijft gedichten, rijmt heel graag.
Sonnetten zijn voor hem het bestig.

Vandaar dat ik de aandacht vestig
op het correct gebruik vandaag
(zo niet vat ik u bij de kraag)
van metrum, chute en al de restig.

Oh, wee degene die durft vloeken
tegen deze regels en ze zonder pardon bij het vuilnis zet.
Zo’n warboel is toch geen gezicht?

Een flesje wijn, een taart of boeken?
Verjaardagswensen in sonnet
zijn hét cadeau voor Daan de Ligt!

De einder

Nu ik met trage tred de einder kies
en stap na stap bekend gebied verlaat,
zie ik de gieren cirkelen, paraat,
ze wachten tot ik straks de weg verlies.

Hun kreten snerpen door mijn ruggengraat.
Vertrouwen hebben was nooit mijn devies,
zelfs niet toen liefde ’t in mijn oren blies.
Het landschap lijkt mij dor en desolaat.

Dan komen de gezanten van het Lot
en elk van hen weerkaatst mijn aangezicht.
Hun oordeel luidt, als ware ’t een gebod:

“Gijzelf alleen zijt aan uzelf verplicht!”
Ik sla mijn twijfel, wrok en spijt kapot,
stap onbezwaard op ’t pad dat voor me ligt.