Categorie archief: Anderstalige

Il est deux heures vingt

il est deux heures vingt
déjà
les ombres s’allongent
dans le jardin
et là, au loin, passera le train
coupant le paysage en deux
et ce jour pâteux

Chanson d’automne

Chanson d’automne

Un jardin automnal, les arbres sont taillés.
Coupées, abandonnées, les branches gisent par terre.
Une tempête se déchaîne. Le vent est en colère,
il usera toutes ses forces afin de les emporter.

Hurlant, fulminant, il se démène de son mieux.
Il ne se repose point, il se remue sans cesse.
Il déploie ses fureurs, encore les branches encaissent.
Mais dans l’ultime étreinte, elles se murmurent adieu…

Vera De Brauwer

Herfstlied (eigen vertaling)

Een tuin met door het herfstseizoen gesnoeide bomen,
de afgezaagde takken liggen naakt ter aarde.
Een zware storm steekt op, de wind die elders waarde
valt ongenadig aan; het hout kan niet ontkomen.

Hij giert, hij briest, hij raast, zijn toorn was nooit zo fel.
Hij kent geen rust of maat; er slaan geen stille uren.
De takken trachten ’t samen nog even te verduren,
maar in hun laatste streling fluisteren ze vaarwel.

La primavera

Spring-Fairy-Ruth-SandersonDe prachtige tekening “Spring Fairy” van de Amerikaanse tekenares Ruth Sanderson inspireerde mij tot het schrijven van het gedicht “La primavera”. Ruth was zo vriendelijk mij toelating te geven haar tekening op mijn website te plaatsen.

La primavera

jaloerse minnaar
je verjoeg de herfst met zijn warme kleuren
uit schrik dat hij me zou bekoren
je huilde in kale bomen
omdat ik sliep in je paleis van ijs
onder je witte deken
je zuchtte op plassen en beken
die onder je kille adem bevroren

nu je me wakker kust, hoor ik je vragen
of ik dit jaar de kristallen kroon zal dragen
die op de troon naast de jouwe rust
neen, en toch ben ik jouw koningin
want wat geen sterveling vermoedt
wij zijn voorgoed geliefden
al is ons samenzijn steeds kort
omwille van ons groot verschil

buiten ligt het leven stil
zolang ik hier bij jou vertoef
lief, ontdooi je koude armen
al dat dode maakt mij droef
ik wil de aarde weer verwarmen
hoor je de vogels die me roepen?
open de poorten, dit is mijn dag!
ik strooi bloemen langs mijn pad
volg mij in je laatste oogopslag

La primavera

oh jealous lover
you chased autumn with his warm colours
frightened that he would charm me
you wept in leafless trees
because I slept in your castle of ice
under your white blanket
you sighed on puddles and brooks
that froze under your cold breath

now that you wake me with a kiss
I hear you asking if this year
I will wear the crystal crown
that lies on the throne next to yours
no, and yet I’m your beloved queen
whereas no mortal soul suspects
we are for ever lovers
although the moments we share are rare
because of everything that parts us

outside life is standing still
as long as I remain with you
dearest, thaw your icy arms
this lifeless nature makes me sore
I want to warm the earth once more
d’you hear the birds that are calling?
open the gates, this is my day!
I’ll sprinkle flowers on my way
follow me at your last glance

(c) Vera De Brauwer

Seasons’ tale

It’s common knowledge autumn leaves
were meant to wither, shuffle down.
And in their veines, the shades of green,
you read the manuscript of brown.

So as you walk among the leaves
and hear their crackling, rustling sound,
you’ll find a spring and summer’s tale
in scattered pages on the ground.

Then winter adds a chapter too
by covering pages with its snow.
Soon spring will come and newborn leaves
repeat the story we all know.